10 Ağustos 2010 Salı

Ev Sahibim Atom Karınca Senden Nefret Ettiğimi Biliyor muydun?

Bu geçtiğimiz bir buçuk aydan tek kelimeyle nefret ettim! Şu son bir hafta hele, gözüme bir daha görünmesin!

Çok zor, çok zor diye sürekli şikayet ediyorum farkındayım, zaten yakında bloğumun adını şikayetçiyim.blogspot.com diye değiştireceğim az kaldı. Bütün bu şikayetlerimi şımarıklık olarak yorumlayanlar olabilir, böyle düşünürlerse hak veririm şahsen, çünkü derslerinin zorluk derecesiyle karşısındakilere hava atan öğrenci profiline sahip bir okulda okuyorum. Ama bu sefer, gerçekten şımarıklık değil, hasta oldum. Zona döküyorum. Zaten uçuklarım meşhurdu, bir de zonası eksikti. Her gören "Bir derdin mi var yavrum, nen var senin?" diyor bana. Çünkü zona kafayı bir şeye takınca olan bir şeymiş. Ben de metin görünmeye çalışıyorum ama fondan en arabesk şarkılar çalıyor, diyorum ki "Sınavlarım vardı geçen hafta, zordu biraz, ondandır." Herkes de "Ah Ayça'cım lütfen bu kadar dert etme yahu, altı üstü bir ders." diyor bana. Halbuki ortada buz dağının görünen kısmı vakası var, haberleri yok.

Haftasonu, kira kontratını yenilemek üzere Almanya'da yaşayan ev sahibimizin kayınbiraderi olan o adam geldi eve, imzaladık sözleşmeyi, sonra biz evdeki eksiklikleri göstermeye başladık ki, onlar tamir ettirsin ve böylece bizim kiraya verdikleri zam burunlarından gelsin. Neyse, bizim salonda tavanın sıvasında bir çatlak var ve he geçen ay sanki biraz daha aşağı iniyordu o çatlak. O çatlağı gösterdik biz bu ev sahibinin kayınbiraderine (bundan sonra kendisine atom karınca diyeceğim), adam merdiveni istedi, çıktı ve elledi çatlağı. Sonra böyle bir yukarı aşağı derken, ben bunu aşağı indiriyorum dedi ve indirdi. Salonun bütün tavanının sıvasını aşağı indirdi.

...
...
..
..
...

Böyle bir sustum ben, salona bakıyorum, elleme o tavanı aşağı inecek dememe kalmadan atom karınca indirdi tüm tavanı. Tüm koltuklar, sehbalar, televizyon falan battı. E be adam, madem canın oyun istedi akşam akşam söyle bize o koltukları kaldıralım değil mi ama. İndirmek lazım aşağı o tavanı biliyorum ama, o gece düşmezdi o tavan yani. Sınav sonrasını bekleyebilirdin, bize sorabilirdin ama nerdee? Sonra tüm gece evde sıvacı, tavana yeniden sıva yapıldı, ve yarın sabah benim sınavım var. Uğraştığım şeylere bakın!

Ev sahibim senden nefret ediyorum, biliyor musun?

Gece gece bizim başımıza iş açtınız, sizin işiniz, gücünüz yok ama bizim var, ben bütün hafta boyunca ders çalışırken hafta sonu Avşa Adası ya da Kilyos en azından bir Inception hayali kurarken, o çok yoğun ve zor sınavlarımdan sonra evde alçı temizledim, tavan boyadım, yer sildim... Sınavlar hiç de istediğim gibi değil, parama mı, emeğime mi, zamanıma mı üzüleyim bilemedim.

Hava çok sıcak, evde klima yok, apartmanlar dip dibe ve pencereyi açsan bile perdeyi açamıyorsun.

Formül belli

Sınav+ Atom Karınca + Sıva+ Sıcak = Zona

Her şeyden teker teker nefret ettim kısaca.

Sınavlar bitti, evdeki inşaat bitti ama şimdi de zonacığım başladı, bir de şu sırt ağrılarım...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder